Drzewa arganowe porastają około 800 tys. hektarów. Mimo to obszar występowania Arganii kurczy się drastycznie. Szacuje się, że przez ostatnie 100 lat zmalał o ponad 60%. Na początku XX w. na jednym hektarze rosło około 100 drzew – teraz około 30. Rocznie ubywa 600 hektarów gajów arganowych. Są to drzewa, które bardzo trudno jest zasadzić stąd powinny znaleźć się pod bardzo restrykcyjną ochroną. Największego spustoszenia gajów arganowych dokonano w okresie protektoratu francuskiego kiedy to wzrosło zapotrzebowanie na opał. Wbrew powszechnej opinii zimą w Maroku należy się ogrzać. Węgiel otrzymywany z drewna arganowego doskonale się do tego nadawał. Podczas I i II wojny światowej węgiel arganowy był eksportowany do Europy. Od 1998 roku obszar występowania Arganii wpisany jest na listę rezerwatu biosfery Unesco. Mimo to zagrożenia dla Arganii wciąż rosną.
Arganie porastają głównie wybrzeże Atlantyku pomiędzy Essaouirą a Agadirem oraz dolinę rzek Souss i Massa. Jest to region rolniczy o bardzo dużej dynamice. Inwestują tam nie tylko Marokańczycy, ale między innymi Francuzi, Hiszpanie i Kanadyjczycy. Liczba inwestycji wzrasta a drzew arganowych ubywa. Masowa migracja ludności wiejskiej do miast powoduje niekontrolowany rozrost aglomeracji a wraz nim kurczenie się powierzchni gajów arganowych. Zagraża im także postępujący rozwój infrastruktury. Znaczący wzrost zainteresowania olejem arganowym spowodował zbytnią eksploatację drzew, co skutkuje ich niższą wydajnością. Zdarzają się przypadki strząsania owoców za pomocą drewnianych tyczek, co uszkadza gałęzie i z roku na rok zmniejsza owocowanie. Stado malowniczych kóz wspinające się zgrabnie po Arganii potrafi spustoszyć ją całkowicie. Dlatego w okresie owocowania zabrania się pasterzom wyprowadzać kozy do gajów arganowych. Obniżający się poziom wód gruntowych skutkuje nadmiernym wysuszaniem drzew. Argania ma wprawdzie zdolność uzupełniania zasobów wodnych z wilgoci utrzymującej się w powietrzu, jednak chroniczny brak wody hamuje rozrost i owocowanie drzewa.
Zagrożenie wymarcia Arganii jest realne i widoczne gołym okiem już dziś. Jego skutki nie ograniczają się tylko do utraty gatunku lecz przekładają się na poważne konsekwencje społeczne, ekonomiczne i ekologiczne.